İcap, karşı tarafa yöneltilen, sözleşmenin esaslı unsurlarını içeren ve kabul beyanı ile birlikte sözleşmenin kurulmasını sağlayan tek taraflı bir irade açıklamasıdır. İcabın bağlayıcı olabilmesi için belirli bir muhataba yöneltilmesi, kesin ve esaslı unsurları içermesi şarttır. Aksi halde söz konusu beyan, hukuki nitelikte 'icaba davet' (örneğin vitrin teşhirleri, fiyat listeleri, ilan ve katalog gönderimleri) sayılır.

TBK m.3 uyarınca süre belirleyerek öneride bulunan kişi, bu sürenin sona ermesine kadar icabıyla bağlıdır. Süre belirtilmeyen hazırlar arasında yapılan icap, derhal kabul edilmediği takdirde ortadan kalkar (TBK m.4). Hazır olmayanlar arasındaki sürelerde ise icap, normal koşullarda bir cevap için beklenmesi gereken makul süre boyunca bağlayıcılığını korur.

Kabul, icabı yönelten kişiye karşı, sözleşmeyi icaba uygun şekilde meydana getirme iradesini kesin olarak ortaya koyan beyandır. Kabul beyanının icapta belirlenen koşullardan farklı olması halinde ortada yeni bir icap vardır; bu durumda eski icap düşer ve roller karşılıklı yer değiştirir.

Sözleşme, kabul beyanının ulaşmasıyla değil, gönderilmesiyle hüküm doğurur (TBK m.11/1). Buna karşın susma kural olarak kabul anlamına gelmez; ancak işin niteliği veya durumun özellikleri açık bir kabule gerek bırakmıyorsa, sözleşme makul bir süre içinde reddedilmediği takdirde kurulmuş sayılır (TBK m.6).

TBK m.2'ye göre taraflar sözleşmenin esaslı noktalarında uyuşmuşlarsa, ikinci derecedeki noktalar üzerinde durulmamış olsa bile sözleşme kurulmuş sayılır. İkinci derecedeki noktalarda anlaşmazlık halinde hâkim, işin özelliğine ve dürüstlük kurallarına göre uyuşmazlığı çözer.

Esaslı noktalar her sözleşme tipinde farklılık gösterir: satış sözleşmesinde mal ve bedel, kira sözleşmesinde kiralanan ve kira bedeli, eser sözleşmesinde eserin niteliği ve bedeli esaslı unsurlardır. Tarafların bu unsurlarda iradesi örtüşmediği sürece sözleşme kurulmuş sayılmaz.

Türk hukukunda kural, şekil serbestisidir (TBK m.12/1): Sözleşme kanunda aksi öngörülmedikçe herhangi bir şekle bağlı değildir. Ne var ki kanun bazı sözleşmeler için geçerlilik şekli arar — taşınmaz satış vaadi, kefalet, bağış, kat karşılığı inşaat, evlilik ve miras sözleşmeleri gibi.

Şekle uyulmaması, kural olarak kesin hükümsüzlük (butlan) sonucunu doğurur (TBK m.12/2). Tarafların kararlaştırdığı iradi şekil ise kanuni şekil değildir; aksi ispat edilmedikçe geçerlilik şekli sayılır.

Sözleşme uyuşmazlıklarında yalnızca imzalı metin değil, teklif yazışmaları, revizyon geçmişi, fatura, teslim tutanağı, ödeme kaydı, ihtarname ve tarafların sonraki davranışları da değerlendirilir. Sözleşmenin kurulması, ifası ve sona ermesi çoğu zaman bu yan belgelerle anlam kazanır.

Şekil şartı, temsil yetkisi, ceza koşulu, sorumsuzluk kaydı, genel işlem koşulu ve tüketici hükümleri sözleşmenin geçerliliğini veya uygulanabilirliğini etkileyebilir. Özellikle standart metinlerde karşı tarafa bilgi verilmesi, açık kabul alınması ve ağır hükümlerin ayrıca görünür kılınması gerekir.

Uyuşmazlık çıkmadan önce edimlerin kapsamı, teslim tarihi, ayıp bildirimi, temerrüt ihtarı, faiz ve yetkili mahkeme kayıtlarının açık yazılması önemlidir. Belirsiz hükümler, sonradan yorum uyuşmazlığına ve ispat güçlüğüne yol açabilir.