Türk Borçlar Kanunu · 6098 sayılı Kanun
TBK Madde 92 — Diğer sürelerde vade
Gün, hafta ve ay olarak belirlenen sürelerin bitişini hesaplama kurallarını koyar.
TBK Madde 92 açıklaması
Gün hesabında başlangıç günü sayılmaz; sekiz veya on beş gün ifadesi tam bu sayıda günü belirtir. Haftalık süre son haftanın aynı adlı gününde, aylık veya yıllık süre son ayın karşılık gelen gününde biter; karşılık gelen gün yoksa ayın son günü esas alınır.
Yarım ay on beş gündür. Ay ve yarım ay birlikte belirlenmişse son aya on beş gün eklenir. Kurallar, süre sözleşme kuruluşundan başka bir olayla başladığında da geçerlidir.
Belirli süre içinde ifa edilecek borç, süre dolmadan yerine getirilmelidir. Sürenin son gününün tatil olması ayrıca 93. maddeye göre ele alınır.
TBK Madde 92 resmî metni
Diğer sürelerde vade
MADDE 92- Bir borcun veya taraflardan birine düşen herhangi bir yükümlülüğün sözleşmenin kurulmasından başlayarak belli bir sürenin sonunda ifası gerekiyorsa, ifa zamanı aşağıdaki biçimde belirlenir: 1. Gün olarak belirlenmiş süre, sözleşmenin kurulduğu gün sayılmaksızın, bu sürenin son günü dolmuş olur. Sekiz veya onbeş gün olarak belirlenmiş süre ise, bir veya iki haftayı değil, tam sekiz veya onbeş günü ifade eder. 2. Hafta olarak belirlenmiş süre, son haftanın sözleşmenin kurulduğu güne ismen uyan gününde dolmuş olur. 3. Ay olarak veya yıl, yarıyıl ve yılın dörtte biri gibi birden çok ayı içeren bir zaman olarak belirlenmiş süre, sözleşmenin kurulduğu gün ayın kaçıncı günü ise, son ayın bunu karşılayan gününde dolmuş olur. Son ayda bunu karşılayan gün yoksa süre, bu ayın son günü dolmuş sayılır. 4. Yarım aydan onbeş günlük süre anlaşılır. Bir veya birden çok ay ve yarım ay olarak belirlenmiş sürenin dolduğu gün, son aya onbeş gün eklenerek belirlenir. Bu kurallar, sürenin sözleşmenin kurulmasından başka bir andan işlemeye başladığı durumlarda da uygulanır. Borçlu, belirli bir süre içinde yerine getirilmesi gereken bir borcu, bu sürenin dolmasından önce ifa etmekle yükümlüdür.