Zina, evli bir kişinin eşinden başka bir kişiyle isteyerek cinsel ilişkide bulunmasıdır. Sadece flört, duygusal yakınlık veya sanal ortamdaki yazışmalar tek başına zina kabul edilmez; ancak bunlar TMK m.166/1 anlamında evlilik birliğinin temelinden sarsılması sebebine dayanan boşanma davasında haksız eylem olarak değerlendirilebilir.

Cinsel ilişkinin kanıtlanması her zaman doğrudan delille mümkün olmadığından, Yargıtay yerleşik içtihatlarında otel kayıtları, fotoğraflar, mesajlar, tanık ifadeleri ve hayatın olağan akışına dayalı kuvvetli karinelerin yeterli sayılabileceğini benimsemiştir.

TMK m.161/2'ye göre zina sebebiyle dava açma hakkı, davaya hakkı olan eşin boşanma sebebini öğrenmesinden başlayarak altı ay ve her halde zina eyleminin üzerinden beş yıl geçmekle düşer. Bu süreler hak düşürücü niteliktedir; sürenin durması veya kesilmesi söz konusu değildir.

Süreler içinde dava açılmaması halinde zinaya dayanılarak TMK m.161 çerçevesinde dava açılamaz; ancak somut olay TMK m.166/1 kapsamında değerlendirilebilir.

TMK m.161/3 önemli bir kuralı içerir: Affeden tarafın dava hakkı yoktur. Eşin zinayı öğrendikten sonra evlilik birliğini sürdürmeyi tercih etmesi, ortak konuta dönmesi veya cinsel ilişkiye devam etmesi af olarak değerlendirilebilir. Af açık olabileceği gibi davranışlardan da çıkarılabilir.

Zina sebebine dayanarak boşanmaya hükmedilmesi halinde kusur değerlendirmesi tazminat ve yoksulluk nafakası taleplerini etkileyebilir. Mal rejimi bakımından ise TMK m.236/2 uyarınca hâkim, zina nedeniyle boşanmada kusurlu eşin artık değerdeki pay oranını hakkaniyete göre azaltabilir veya kaldırabilir.

Aile hukuku dosyalarında hukuki değerlendirme, tarafların kusur durumu, çocukların üstün yararı, ekonomik koşullar ve delillerin hukuka uygunluğu birlikte gözetilerek yapılır. Mesaj kayıtları, tanık beyanları, banka hareketleri, sağlık raporları ve kolluk başvuruları ancak usulüne uygun biçimde sunulduğunda etkili olur.

Boşanma, nafaka, velayet, tazminat ve mal rejimi talepleri birbirinden bağımsız sonuçlar doğurabilir. Bu nedenle dava dilekçesinde hangi talebin hangi vakıaya ve hangi delile dayandığı açık biçimde kurulmalıdır.

Çocuklara ilişkin uyuşmazlıklarda mahkeme, tarafların beyanından çok çocuğun fiziksel, duygusal, eğitimsel ve sosyal ihtiyaçlarını esas alır. Sosyal inceleme raporları, okul düzeni, sağlık durumu ve ebeveynlerin iletişim biçimi kararın değerlendirilmesinde önemli rol oynar.