TMK m.219 uyarınca edinilmiş mal, eşin evlilik birliği içinde karşılığını vererek elde ettiği malvarlığı değerleridir. Çalışma karşılığı kazançlar, sosyal güvenlik kurumlarının ödemeleri, kişisel mallarının geliri ve edinilmiş malların yerine geçen değerler edinilmiş mal sayılır.

TMK m.220'de düzenlenen kişisel mallar ise eşlerden birinin yalnız kişisel kullanımına yarayan eşyalar, evlilikten önce sahip olduğu mallar, miras yoluyla veya karşılıksız kazanma yoluyla edindiği mallar ile manevi tazminat alacaklarıdır. Tasfiyeye yalnızca edinilmiş mallar katılır.

Tasfiyede her eşin edinilmiş mallarının toplam değerinden o mal grubuna ilişkin borçlar düşülür ve artık değer bulunur (TMK m.231). Her eş, diğerinin artık değerinin yarısı oranında katılma alacağına sahiptir (TMK m.236/1).

Katılma alacağı, kural olarak para alacağıdır; ayni hak doğurmaz. Eşler, sözleşmeyle başka bir oran kararlaştırabilir; ancak zina veya hayata kast nedeniyle boşanma halinde hâkim kusurlu eşin pay oranını hakkaniyete göre azaltabilir veya kaldırabilir (TMK m.236/2).

TMK m.227, eşlerden birinin diğerine ait bir malın edinilmesine, iyileştirilmesine veya korunmasına hiç ya da uygun bir karşılık almaksızın katkıda bulunması halinde, tasfiye sırasında bu malda meydana gelen değer artışı için katkısı oranında alacak hakkına sahip olduğunu düzenler. Malın değer kaybetmesi halinde kural olarak katkının başlangıçtaki değeri esas alınır.

Değer artış payı alacağı, malın tasfiye anındaki değerine göre hesaplanır. Eşler arasında yapılan yazılı bir anlaşmayla farklı bir oran kararlaştırılması mümkündür.

Katkının banka kaydı, kredi ödeme dekontu, fatura, tapu işlem belgesi veya tanık anlatımıyla somutlaştırılması gerekir; yalnızca aile içi dayanışma iddiası her olayda alacak doğurmaz.

Mal rejiminin tasfiyesi davaları Aile Mahkemesi'nde görülür. Boşanma davası ile birlikte açılması mümkün olduğu gibi, boşanma kesinleştikten sonra ayrı bir dava olarak da açılabilir. Katılma alacağı bakımından uygulamada on yıllık zamanaşımı kabul edilmekle birlikte, başlangıç tarihi ve talebin niteliği somut olaya göre ayrıca değerlendirilmelidir (TMK m.5 + TBK m.146 atfı).

Aile hukuku dosyalarında hukuki değerlendirme, tarafların kusur durumu, çocukların üstün yararı, ekonomik koşullar ve delillerin hukuka uygunluğu birlikte gözetilerek yapılır. Mesaj kayıtları, tanık beyanları, banka hareketleri, sağlık raporları ve kolluk başvuruları ancak usulüne uygun biçimde sunulduğunda etkili olur.

Boşanma, nafaka, velayet, tazminat ve mal rejimi talepleri birbirinden bağımsız sonuçlar doğurabilir. Bu nedenle dava dilekçesinde hangi talebin hangi vakıaya ve hangi delile dayandığı açık biçimde kurulmalıdır.

Çocuklara ilişkin uyuşmazlıklarda mahkeme, tarafların beyanından çok çocuğun fiziksel, duygusal, eğitimsel ve sosyal ihtiyaçlarını esas alır. Sosyal inceleme raporları, okul düzeni, sağlık durumu ve ebeveynlerin iletişim biçimi kararın değerlendirilmesinde önemli rol oynar.